تمام آنچه که در دنیا اتفاق می افتد و یا خواهد افتاد، الله در کتابی، پیش از پیدایش جهان نوشته و دنیا را بسوی سرنوشتی که تعیین نمده هدایت مینماید: وَمَا تَكُونُ فِی شَأْنٍ وَمَا تَتْلُو مِنْهُ مِن قُرْآنٍ وَلاَ تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلاَّ كُنَّا عَلَیْكُمْ شُهُودًا إِذْ تُفِیضُونَ فِیهِ وَمَا یَعْزُبُ عَن رَّبِّكَ مِن مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ فِی الأَرْضِ وَلاَ فِی السَّمَاء وَلاَ أَصْغَرَ مِن ذَلِكَ وَلا أَكْبَرَ إِلاَّ فِی كِتَابٍ مُّبِینٍ (یونس /61) و در هیچ كارى نباشى و از سوى او هیچ از قرآن نخوانى و هیچ كارى نكنید مگر اینكه ما بر شما گواه باشیم آنگاه كه بدان مبادرت مىورزید و هموزن ذرهاى نه در زمین و نه در آسمان از پروردگار تو پنهان نیست و نه كوچكتر و نه بزرگتر از آن چیزى نیست مگر اینكه در كتابى روشن [ثبت] است.
کتاب مبین (واضخ و آشکار) کتابی است که الله تمام آنچه را که در دنیا اتفاق می افتد در آن نوشته است؛ او ابتدا تصمیم گرفته است که چه پدیده هائی را در این جهان بیافریند، بنابراین تمام آنچه را که قضا کرده، تقدیر مینماید و تقدیرش(سرنوشت تمام پدیده ها) را در این کتاب ثبن نموده است! سپس بسوی آن سرنوشتی که تعیین نموده است، هدایت میکند: الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى ﴿اعلی/۲﴾ آن کسیکه (الله) آفرید و هماهنگى بخشید. وَالَّذِی قَدَّرَ فَهَدَى ﴿اعلی/3﴾ و همان كس كه (سرنوشت آفریده اش را) تقدیر كرد و (به سمت این تقدیرش) هدایت فرمود.
پس الله برای تمام حرکتی که در گیتی رخ میدهد و یا رخ داده است، قبلا تقدیری(سرنوشتی) را تعیین نموده است و به سمت تقدیری که تعیین نموده است، هدایت میکند (به آن سمت سوق میدهد).
لذا پرسشی که به ذهن میرسد این است که؛ اگر در دنیا شحصی مرتکب گناه و یا جنایت شد، آیا الله چنین جنایتی را تعیین نموده است و جنایتکار فقط مانند روباتی است که هیچ گزینه ای جز برنامه ی داده شده، از سوی الله را ندارد؟
اگر چنین است، پس گناه جنایتکار چیست؟
آیا الله میتوانست همه را هدایت نماید، طوریکه تمام انسانها به بهشت بروند؟ الله دوست دارد که کسانی را در جهنم ببیند؟
اگر الله بر روی مخلوقاتش مجری قضائی است که آنرا در کتاب مبین نوشته است، پس برای هیچکس در گیتی، نه میتوان پاداشی را در نظر گرفت و نه عذابی: وَلَوْ شَاء رَبُّكَ لآمَنَ مَن فِی الأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِیعًا أَفَأَنتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّى یَكُونُواْ مُؤْمِنِینَ ﴿یونس/۹۹﴾ و اگر پروردگار تو مىخواست قطعا هر كه در زمین است همه آنها یكسر ایمان مىآوردند پس آیا تو مردم را ناگزیر مىكنى كه بگروند.
اما قرآن میگوید که ما پلیدی (کفر) را بر کسانی قرار میدهیم که آنها نمی اندیشند: وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تُؤْمِنَ إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ وَیَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِینَ لاَ یَعْقِلُونَ ﴿یونس/۱۰۰﴾ و هیچ كس را نرسد كه جز به اذن خدا ایمان بیاورد و [خدا] بر كسانى كه نمى اندیشند پلیدى را قرار مىدهد.
اما آنها چگونه بیندیشند، مادامیکه الله مغز آنها را از تعقل دور نگه داشته ایم؟:إِنَّ الَّذِینَ كَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ ﴿بقره/۶﴾ خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِیمٌ ﴿بقره/7﴾ همان کسانیکه کافر شدند چه بیمشان دهى چه بیمشان ندهى بر ایشان یكسان است (آنها) ایمان نخواهند آورد./ الله بر قلب (مغز) آنان و بر شنوایى (گوش) ایشان مهر (جهل) نهاده و بر دیدگانشان (چشم) پردهاى است و آنان را عذابى دردناك است.
پس توانائی تعقل را الله از آنان سلب نموده است و آنان سرنوشتی جز رفتن به جهنم، ندارند: وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِیرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف/179) و در حقیقت بسیارى از جنیان و آدمیان را براى دوزخ آفریدهایم قلبهائی (مغز، زیرا از نظر قرآن مرکز تعقل قلب است) دارند كه با آن (علمی )دریافت نمىكنند و چشمانى دارند كه با آنها نمىبینند و گوشهایى دارند كه با آنها نمىشنوند آنان همانند دامها بلكه گمراهترند آنها همان غافلماندگانند.
همانگونه که در این آیه الله بیان مینماید، او بسیاری از مردم انس و یا جن را برای پر کردن جهنم آفریده است.
الله به آنها قلبی (مغزی) را داده است، اما مغز آنها مانند حیوانات اهلی است، با این تفاوت که حیوانات اهلی به جهنم نمی روند، اما کافران روانه ی آتش جهنم خواهند شد، بنابراین؛ آنها از این جهت از دامها بدترند!
اما چرا الله سرنوشتی خوب را برای همه ی انسانها را در کتاب مبینش، تعیین ننمود؟
آیا الله از اینکه عده ای از مخلوقاتش را بسوزاند، لذت میبرد؟
آیا برایش چنین امکانی وجود نداشت؟
قران میگوید که ما چنین کاری را میتوانستیم انجام دهیم، اما هرگز اینکار را نمیکنیم!: وَلَوْ شَاء رَبُّكَ لآمَنَ مَن فِی الأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِیعًا أَفَأَنتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّى یَكُونُواْ مُؤْمِنِینَ ﴿یونس/۹۹﴾ و اگر پروردگار تو مىخواست قطعا هر كه در زمین است همه آنها یكسر ایمان مىآوردند پس آیا تو مردم را ناگزیر مىكنى كه بگروند.
اما الله رحمتش (ایمان آوردن به اسلام) را شامل عده ای خاص قرار میدهد: وَاللّهُ یَدْعُو إِلَى دَارِ السَّلاَمِ وَیَهْدِی مَن یَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ(یونس/25) و الله به سراى سلامت فرا مىخواند و هر كه را بخواهد به راه راست هدایت مىكند.
آیا عدالت الهی همین است که برای یکی سرنوشت خوب را تعیین نماید، دیگری را سرنوشتش کفر قرار دهد تا الله او را به جهنم بفرستد؟
چرا الله خود را رحیم می نامد؟
آیا این برخورد با کوچکترین ترحمی سازگار است؟
کتاب مبین (واضخ و آشکار) کتابی است که الله تمام آنچه را که در دنیا اتفاق می افتد در آن نوشته است؛ او ابتدا تصمیم گرفته است که چه پدیده هائی را در این جهان بیافریند، بنابراین تمام آنچه را که قضا کرده، تقدیر مینماید و تقدیرش(سرنوشت تمام پدیده ها) را در این کتاب ثبن نموده است! سپس بسوی آن سرنوشتی که تعیین نموده است، هدایت میکند: الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى ﴿اعلی/۲﴾ آن کسیکه (الله) آفرید و هماهنگى بخشید. وَالَّذِی قَدَّرَ فَهَدَى ﴿اعلی/3﴾ و همان كس كه (سرنوشت آفریده اش را) تقدیر كرد و (به سمت این تقدیرش) هدایت فرمود.
پس الله برای تمام حرکتی که در گیتی رخ میدهد و یا رخ داده است، قبلا تقدیری(سرنوشتی) را تعیین نموده است و به سمت تقدیری که تعیین نموده است، هدایت میکند (به آن سمت سوق میدهد).
لذا پرسشی که به ذهن میرسد این است که؛ اگر در دنیا شحصی مرتکب گناه و یا جنایت شد، آیا الله چنین جنایتی را تعیین نموده است و جنایتکار فقط مانند روباتی است که هیچ گزینه ای جز برنامه ی داده شده، از سوی الله را ندارد؟
اگر چنین است، پس گناه جنایتکار چیست؟
آیا الله میتوانست همه را هدایت نماید، طوریکه تمام انسانها به بهشت بروند؟ الله دوست دارد که کسانی را در جهنم ببیند؟
اگر الله بر روی مخلوقاتش مجری قضائی است که آنرا در کتاب مبین نوشته است، پس برای هیچکس در گیتی، نه میتوان پاداشی را در نظر گرفت و نه عذابی: وَلَوْ شَاء رَبُّكَ لآمَنَ مَن فِی الأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِیعًا أَفَأَنتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّى یَكُونُواْ مُؤْمِنِینَ ﴿یونس/۹۹﴾ و اگر پروردگار تو مىخواست قطعا هر كه در زمین است همه آنها یكسر ایمان مىآوردند پس آیا تو مردم را ناگزیر مىكنى كه بگروند.
اما قرآن میگوید که ما پلیدی (کفر) را بر کسانی قرار میدهیم که آنها نمی اندیشند: وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تُؤْمِنَ إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ وَیَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِینَ لاَ یَعْقِلُونَ ﴿یونس/۱۰۰﴾ و هیچ كس را نرسد كه جز به اذن خدا ایمان بیاورد و [خدا] بر كسانى كه نمى اندیشند پلیدى را قرار مىدهد.
اما آنها چگونه بیندیشند، مادامیکه الله مغز آنها را از تعقل دور نگه داشته ایم؟:إِنَّ الَّذِینَ كَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ ﴿بقره/۶﴾ خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِیمٌ ﴿بقره/7﴾ همان کسانیکه کافر شدند چه بیمشان دهى چه بیمشان ندهى بر ایشان یكسان است (آنها) ایمان نخواهند آورد./ الله بر قلب (مغز) آنان و بر شنوایى (گوش) ایشان مهر (جهل) نهاده و بر دیدگانشان (چشم) پردهاى است و آنان را عذابى دردناك است.
پس توانائی تعقل را الله از آنان سلب نموده است و آنان سرنوشتی جز رفتن به جهنم، ندارند: وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِیرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف/179) و در حقیقت بسیارى از جنیان و آدمیان را براى دوزخ آفریدهایم قلبهائی (مغز، زیرا از نظر قرآن مرکز تعقل قلب است) دارند كه با آن (علمی )دریافت نمىكنند و چشمانى دارند كه با آنها نمىبینند و گوشهایى دارند كه با آنها نمىشنوند آنان همانند دامها بلكه گمراهترند آنها همان غافلماندگانند.
همانگونه که در این آیه الله بیان مینماید، او بسیاری از مردم انس و یا جن را برای پر کردن جهنم آفریده است.
الله به آنها قلبی (مغزی) را داده است، اما مغز آنها مانند حیوانات اهلی است، با این تفاوت که حیوانات اهلی به جهنم نمی روند، اما کافران روانه ی آتش جهنم خواهند شد، بنابراین؛ آنها از این جهت از دامها بدترند!
اما چرا الله سرنوشتی خوب را برای همه ی انسانها را در کتاب مبینش، تعیین ننمود؟
آیا الله از اینکه عده ای از مخلوقاتش را بسوزاند، لذت میبرد؟
آیا برایش چنین امکانی وجود نداشت؟
قران میگوید که ما چنین کاری را میتوانستیم انجام دهیم، اما هرگز اینکار را نمیکنیم!: وَلَوْ شَاء رَبُّكَ لآمَنَ مَن فِی الأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِیعًا أَفَأَنتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّى یَكُونُواْ مُؤْمِنِینَ ﴿یونس/۹۹﴾ و اگر پروردگار تو مىخواست قطعا هر كه در زمین است همه آنها یكسر ایمان مىآوردند پس آیا تو مردم را ناگزیر مىكنى كه بگروند.
اما الله رحمتش (ایمان آوردن به اسلام) را شامل عده ای خاص قرار میدهد: وَاللّهُ یَدْعُو إِلَى دَارِ السَّلاَمِ وَیَهْدِی مَن یَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ(یونس/25) و الله به سراى سلامت فرا مىخواند و هر كه را بخواهد به راه راست هدایت مىكند.
آیا عدالت الهی همین است که برای یکی سرنوشت خوب را تعیین نماید، دیگری را سرنوشتش کفر قرار دهد تا الله او را به جهنم بفرستد؟
چرا الله خود را رحیم می نامد؟
آیا این برخورد با کوچکترین ترحمی سازگار است؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر